Werken in Freyr

Tekst: Paul Gevers
Foto’s: Paul Gevers
© Climbing.NL, april 2002

Al enige tijd zweefde er in de donkere kamers van ons bewustzijn de gedachte om onze buren eens te gaan helpen bij het onderhoud aan klimgebieden. Al vorig jaar was het eerste contact gelegd. Natuurlijk kwamen er weer allerlei dingen tussen en was de uitvoering van ons nobele plan ver weg. Begin januari bleek een MaasSAC'er ook contact gelegd te hebben en aangezien hij iets meer concretiseerde kreeg ik een mailtje waarin werd gevraagd of ik ook nog met een groepje mensen kwam om te helpen in Freyr. Helaas waren de meeste mensen die ik probeerde te strikken om de een of andere reden niet beschikbaar op zatedag 16 februari, de verjaardag van een of andere Klimclubje, die door de meesten niet gemist kon worden.

's Ochtends om half elf hadden we afgesproken in de Chamonix. En hoewel we later vertrokken dan de bedoeling was waren wij op tijd in Freyr, als enige zelfs. De Belgische beheerders van Freyr waren er ook al snel, maar blijkbaar hebben Maastrichtenaren (of mensen die daar gewoond hebben) gewoon veel meer tijd nodig om ergens te komen. Pas na drie kwartier kwamen de eerste van de rest.

Om ongeveer half twaalf gingen we op weg naar de Louis Phillipe. De bedoeling was dat we het pad gingen verbeteren. De uitvoering hield in dat er vooral treden aangelegd worden. Het doel is drieledig:

1. Mensen een veiligere/gemakkelijkere manier geven om naar beneden te komen.
2. Erosie tegen te gaan door mensen op één pad te houden.
3. Erosie tegen te gaan door op het pad meer aarde vast te houden.

Om deze doelen te bereiken hadden de Belgen een hele boel houten palen en betonijzer meegebracht. Dit moest samen met het gereedschap als eerste naar beneden. Omdat nog lang niet iedereen er was was dit een behoorlijke klus. Vervolgens begonnen we op het stukje wat ook nog naar de Jeunesse gaat wat nog niet aanwezige treden te maken. Terwijl we daarmee bezig waren kwamen de laatste helpers ook aan. Omdat niet iedereen even goed had begrepen dat we allemaal zoveel mogelijk gereedschap mee moesten nemen hadden we niet al te veel. Het duurde helaas dus even voor we een effectieve werkverdeling hadden. Dat werd bovendien vertraagd omdat een hoop mensen elkaar al enige tijd niet meer gezien hadden waardoor er natuurlijk ook bijgepraat moest worden.

Het werk was leuk om te doen en bovendien werkte het weer ook erg mee. Al snel zagen we dat het wel wat werd met onze inspanningen. Er waren dan ook heel wat deeltaken mogelijk. Allereerst moet er bepaald worden waar een trede moest komen, vervolgens moet het hout aangevoerd en het hout op lengte gezaagd worden. Tegelijkertijd kunnen de betonijzers de grond in geslagen worden. Achter het hout wordt het gat opgevuld met stenen en dan met aarde. Soms worden er nog gaten geboord in de rots indien het betonijzer de grond in moest op een plek waar toevallig een steen ligt.

Na een uur of wat werken besluiten we even gezamelijk uit te rusten. De laatste (MaasSAC-)roddels worden doorgesproken en intussen genieten we van de Willem & Maxima-schuimpjes van de Raak.

Als we later aan het eind van de middag komen zijn we zo goed als beneden. Met wat laatste vereende krachten worden de laatste treden aangelegd die vanwege wat materiaaltekort van snoeihout gemaakt worden in plaats van gekochte bewerkte palen.

Als afsluiting wordt met (bijna) de hele groep gegeten in de Chamonix, alwaar de Belgen weer eens te maken krijgen met (helaas te) luidruchtige Hollanders. Terugkijkend ben ik erg tevreden over deze dag, die zeker navolging verdient. Jan, Guido en Guy, bedankt voor jullie enthousiasme om wat van die gekke Hollanders te ontvangen in jullie België.