First ascent

Door: Jorg Verhoeven

De laatste trend in de klimwereld lijkt het eerstbeklimmen van routes. Internet en klimbladen staan er vol van, het simpele beklimmen van moeilijke routes lijkt niet meer genoeg te zijn, men moet wat 'bijdragen' aan de klimgemeenschap. Iedereen wil zijn eigen routes openen, vooral op hoog niveau, en men doet alsof je niet meer meetelt als je geen 9a geopend hebt. Superlatieven komen er dan snel aan te pas: 9a's springen als mooiste, zwaarste, langste en zo uit de grond, er zijn er met zekerheid al over de vijftig, en velen daarvan zijn nog nooit herhaald. Toch is het niet zo eenvoudig om een route te openen, waarom nemen dan zovelen die moeite?

Als je een nieuw gebied wilt openen, dan moet er ten eerste natuurlijk het potentieel zijn voor nieuwe routes, en dat is niet overal zo makkelijk. Veel gebieden zijn al vol, en sommige gebieden zijn praktisch niet bereikbaar, of te ver weg (vier uur aanloop is ook geen pretje). Daar komt dan nog de grote kostenpost voor het materiaal bij: allereerst natuurlijk een boormachine (reken op zo'n 1000 euro), plus haken. Een hoop touwen komen ook van pas, en setjes, grigri's, jumars, etc. Als de wand hoger is als de route is het vaak onmogelijk om van boven af te gaan boren, en moet er van onder af geopend worden. Dan zijn een set friends, mephaken en sky hooks geen slechte hulp.

Met al dit materiaal, dat samen tussen de 20 en 40 kilo weegt, zoek je een weg naar het het nieuwe gebied, dwars door de rimboe, en pas na zo'n tien keer lopen vormt zich pas een pad. Je staat pas onderaan de wand, maar je bent al bekaf. Stel, je kan van boven af boren, je bindt het touw aan een boom, en seilt ab over de route. Als de wand overhangt, of als de route traverseert, dan krijg je al problemen om zo dicht bij de rots te blijven, dat je een haak kunt boren. Als je echter van onderaf wilt of moet boren, dan is het een ander verhaal. Met 15 kilo ijzer om de schouders stap je een ongepoetste wand in, en trek je de helft van de grepen eruit. In je eentje is rope soloën de enige optie, wat het een stuk gevaarlijker maakt.

Afijn de haken zitten erin, de pret kan beginnen! Oh nee, toch niet: de hele zooi moet nog gepoetst worden, en gecheckt of het überhaupt wel klimbaar is. Een dag later heb je de route eindelijk begaanbaar gemaakt, je klimt 'm drie keer en bent er klaar mee. Dagen lange arbeid voor die paar minuutjes klimplezier?

Dat kan niet de reden zijn om routes te openen. Voor mijzelf zijn de meeste routes tot 8b in enkele pogingen gekraakt, en dan vraag je jezelf: is het de moeite waard om als warm-up 6b twee dagen lang te tuinieren, zodat de route eindelijk beklimbaar is? Misschien is dat de reden waarom zo vele openers een voor hun moeilijke route zoeken, zodat ze langer moeten proberen, totdat ze de route kunnen klimmen. Als je maandenlang in een projekt hangt, dan zijn die twee daagjes werk toch geen probleem?

Misschien is het ook wel iets anders dat de aandrang tot eerstbeklimmingen veroorzaakt. Het is natuurlijk fantastisch om je eigen routes te klimmen, zelf uit te zoeken waar je wilt klimmen, hoe de lijn loopt, en dan vrienden te laten zien wat het is geworden.
Voor mij speelt zeker het gevoel, ergens in de bergen te zijn, de grootste rol. Het is een heel avontuur om die wand, waarvan je je al zo lang hebt afgevraagd waarom daar geen haken zitten, zo te krijgen dat men er kan gaan klimmen. Het maakt me geen zier uit of ik wat bijdraag aan de klimwereld, want ik weet sowieso dat niet veel klimmers ooit mijn routes zullen proberen, die vaak diep weggestopt zitten in een bos, dat op zijn beurt weer diep weggestopt ligt in één of andere berg.
Het is eenvoudigweg een uitdaging, die klimtechnisch weer eens wat anders biedt, en het is een goede manier om uit de sleur van training, wedstrijden, en halklimmen te komen.

Vele klimmers zien zo'n 'first ascent' anders, en gaan met beweegredenen als publiciteit, sponsoren, en ook competitie aan de slag. Dat levert al snel een paar problemen op. Ten eerste willen sommigen niet dat anderen hun projekt proberen, waar ze zo hard aan hebben gewerkt, omdat ze de route koste wat het kost zelf eerst willen klimmen, zodat ze met de eer en de goede naam kunnen strijken.
Als je kijkt naar wat het openen van een 9a aan publiciteit oplevert, dan is het ook wel logisch dat dit gebeurt. Dan wordt het voor vele klimmers eerder geld verdienen, dan aan de ethiek te denken. Maar maakt het echt wat uit of iemand de route al voor jou heeft geklommen? De rots blijft tenslotte dezelfde...

Daarna komen problemen met waarderen. Het blijft moeilijk om een route waar je dagen lang aan hebt gewerkt, om grepen te vinden, ze te poetsen, ze uit te breken, aan het einde te vergelijken met een route in een gebied in Frankrijk, waar alle grepen gepoft zijn, en niks meer uitbreekt. Soms gebeurt het dat iemand zo graag een moeilijke route wil openen, en er zo van overtuigd is dat zijn route de zwaarste is die er is, dat de waardering de mist in gaat. Hoe veel routes worden niet na enkele herhalingen een paar moeilijkheidsgraden naar beneden geschroefd? De eerstbeklimmer heeft het snel aan het verkeerde eind.

Toch blijft het openen van routes iets magisch, iets wat in de wortels van onze sport ligt, wat bijna elke klimmer wel aantrekt, je eigen ding doen. Dat wil iedereen toch wel?