Trip report Indian Creek,
8 t/m 20 oktober 2008

Door: Niels van Duyn

Bij het horen van de naam Indian Creek borrelen bij menig klimmer beelden op van verbeten gezichten, veel tape en eindeloze spleten (cracks) op donkerrode wanden. Toen een vriend van mij aanraadde dit gebied te bezoeken om mijn "crack climbing skills" te verbeteren, had ik dus bovenstaande beelden in mijn hoofd. Dit beeld bleek volledig te kloppen, alleen het gebied heeft nog zoveel meer te bieden.

Indian Creek ligt op 1½ uur rijden van de stad Moab in Utah, USA. Het is een zeer uitgestrekt, afgelegen gebied met aan de weerszijden canyons. Er is in dit gebied werkelijk niets aan levensmiddelen voorhanden: al het eten & water moet mee de woestijn ingebracht worden, er zijn geen campings maar bivakplaatsen, en het is vanzelfsprekend dat je je behoefte doet in "waste bags" (daarover later meer).

Wat me opviel bij het binnenrijden in dit gebied is dat het zo'n uitgestrekte woestijn is, dat het met geen ander gebied in Europa vergeleken kan worden. Ook had ik het idee dat er zomaar vanuit een canyon een groep indianen voor je neus zou kunnen staan; dit is het echte "Wilde Westen"...

Dan nu het klimmen: het is pijnlijk, hard, op nuts & friends en je hebt constant het gevoel een beginner te zijn. Je moet hier echt weer op het nulpunt beginnen; de spleten zijn zo parallel dat je de crack climbing technieken tot in het uiterste zal moeten beheersen, wat voor ons Europeanen toch als koken in een andere keuken is. Dit betekent dat je voor iedere spleetbreedte andere verklemmingstechnieken zal moeten toepassen. Fistjams, handjams, thumbstacking en fingerjams zijn hier aan de orde van de dag. De wanden zijn zo glad om de cracks heen dat je echt door deze heen zal moeten!!! Ook het materiaal verschilt van "normaal" traditioneel klimmen: de cracks zijn zo parallel dat je soms wel 5-6 keer dezelfde maat cam nodig hebt; een kwestie van uitwisselen met andere klimmers dus. De reden dat je de cams zo vaak moet leggen is de relatieve zwakte van het zandsteen.

Dan nog een grote hoeveelheid tape om de handen, om de huid tegen het ruwe zandsteen te beschermen, en je kunt je een weg omhoog gaan worstelen. Gelukkig leert het menselijk lichaam vrij snel, zodat je na een aantal dagen het crack klimmen redelijk onder de knie begint te krijgen. En dan wordt het pas leuk! Routes zoals "Generic crack", "Incredible hands crack" en "3AM crack" zijn regelrechte klassiekers op steile, gladde wanden met een spleet er door heen. De superklassieker "Supercrack" is een 30m lange hand-fist crack door een zeer gladde plaat. Deze is slechts met 5.10 (6a) gewaardeerd, maar ik moest alle zeilen bijzetten om boven te komen! Dit zou in Europa zeker 6c/7a zijn... en dan te bedenken dat ene Earl Wiggins deze route in 1976 op hexentrics opende!!!

Niels van Duyn in Generic Crack 6a, Indian Creek.
Foto: Felix Lehmann. Klik op de foto voor een vergroting!

Over de harde waarderingen doet nog een mooi verhaal de ronde: wanneer de locals een nieuwe route hadden geopend en 's avonds bij het kampvuur een waardering verzonnen, was er een competitie tussen klimmers onderling om een zo laag mogelijke waardering te zeggen zonder te lachen... De laagste waardering die werd uitgesproken zonder te lachen zou de uiteindelijke waardering worden... :-)

Maar als je hier allemaal doorheen kijkt, zie je dat de Amerikaanse manier van klimmen eigenlijk wel heel erg tof is, en je heel veel nieuwe bewegingen leert. Zoals in "Big baby", een 5.11 offwidth brede spleet, waar je voortdurend knieverklemmingen en dubbele handjams nodig hebt om boven te komen...

Zodra je wat beter wordt in het crackklimmen zijn routes zoals Annunaki, Pringles en Disco Machine Gun (7e graads) fantastische uitdagingen. Daarbij moet je zeer zorgvuldig je materiaal uitzoeken dat je gaat gebruiken, en niet zoals ik in Disco Machine Gun de route instappen met een te kleine maat cams... Gevolg: een ripper en een zachte landing op het hoofd van mijn zekeraar... Ook heb ik de route "Ruby's cafe", 8a, meerdere malen geprobeerd, maar kon hem net niet voor het einde van de trip klimmen. Deze route bestaat uit een heel dun spleetje met aan het eind een dakje waar de spleet doorheen loopt. In dit dak kan je met een knieverklemming een fantastische no-hands-rest maken, zodat je voor de laatste bewegingen nog kunt uitrusten.

Niels van Duyn probeert Ruby's Cafe 8a, Indian Creek.
Foto: Logan Talbot. Klik op de foto voor een vergroting!

Als dit nog niet uitdagend genoeg is heb je in Indian Creek nog een aantal zogenaamde "desert towers": afgelegen monolieten in de woestijn van circa 150meter hoog. Met name de North Six Shooter is een avontuur. De approach naar de route loopt door afgelegen canyons, en je krijgt echt het gevoel dwars door de natuur te lopen. Dit heeft ook een nadeel, ondergetekende liep dwars door een veel te steil puinveld, viel in een geul, schoof een aantal meter verder, waarna ik door mijn partner er uit gered moest worden... En dan het klimmen: perfecte cracks in goudgeel zandsteen met vier afwisselende lengtes tot 5.11 (6c). De laatste lengte is een "squeeze", een schoorsteen die net iets breder is dan je lichaam en waar je 20 meter echt doorheen moet zien te wurmen. Op de top heb je zelfs een uniek uitzicht op de Canyonslands!

Wat me dus opviel, is dat je na een aantal weken weliswaar pijnlijke wonden op je handen hebt, maar je ontzettend veel nieuwe bewegingen hebt geleerd en een betere allround klimmer bent geworden. Wat dat betreft is Indian Creek dus zeker een aanrader. Ook het Amerikaanse klimmerscultuurtje, op de bivaks en 's ochtends rond de enige centrale WC, sprak me wel aan :-)

Lange rij voor de enige centrale WC...
Foto: Jasper Watertor. Klik op de foto voor een vergroting!

Gewoon doen dus: neem veel cams en tape mee, boek een vlucht naar Las Vegas (tip: bezoek Studio 54 op zaterdagavond), rijd 10 uur naar Moab, sla eten & drinken in, en je kunt op weg naar avontuur!!!

--
Niels van Duyn

Niels werd op deze trip gesponsord door Arcteryx, Basecamp Mountaineering, Sterling rope, Five-ten en Nike ACG.