< ingezonden brief >

Jonge generatie bergklimmers distantieert zich van oude garde

Volgens het artikel van Toine Heijmans (Volkskrant 23 april 2003) is er 'ophef' onder Nederlandse alpinisten ontstaan. Frank Moll beschuldigt daarin Ronald Naar ervan nooit de top van de Nanga Parbat te hebben gehaald. In 1981 was deze beklimming "een van de grootste Nederlandse bergsportprestaties ooit". De beschuldigingen worden gedaan "omdat nauwkeurige geschiedschrijving onder klimmers heilig is".

Wij vinden dat deze generatie klimmers de Nederlandse bergsport een slechte naam bezorgt. Daarom nemen wij nadrukkelijk afstand van de negatieve manier waarop zij al meer dan twintig jaar hun "vetes" en public uitvechten.

Door de uitlatingen van deze oude generatie lijkt het alsof de Nederlandse bergsport al meer dat twintig jaar stilstaat. Dat is een illusie. Onze sport heeft zich de laatste jaren heel sterk ontwikkeld, ook in Nederland. Het beklimmen van een 8000-er is tegenwoordig voor velen bereikbaar. Daarnaast richt de huidige generatie toppers zich vooral op technisch moeilijke beklimmingen.

Voor het eerst in de geschiedenis van de Nederlandse bergsport verrichten Nederlandse bergklimmers met regelmaat prestaties die internationaal meetellen. De sportklimmer Roman van der Werf vindt met zijn klimniveau (8c) aansluiting bij de wereldtop. Jorg Verhoeven werd in 2002 wereldkampioen sportklimmen bij de jeugd. Maikel van Sundert uit het ijsklimteam heeft een "M9-route" geklommen. Boulderaar Wouter Jongeneelen behoort tot de elite die "8a+" bouldert. Dát is pas geschiedschrijving!
De nieuwe generatie klimmers organiseert ook succesvolle klimexpedities, waaronder eerste beklimmingen van maagdelijke toppen en steile wanden in de Himalaya. Dit jaar staan er gewaagde klimexpedities van een nog nooit eerder vertoond Nederlands niveau op stapel.

Deze prestaties spelen zich in betrekkelijke medialuwte af. Het paradoxale is echter dat een groep klimmers, die zelf nauwelijks nog meetelt in de Nederlandse klimwereld, het beeld over bergklimmers in ons land bepaalt. Tweeëntwintig jaar geleden stelde een Nanga Parbatbeklimming internationaal al niet zoveel voor. Een jaar eerder had Messner immers de Everest al solo beklommen zonder gebruik te maken van extra zuurstof. De ruziënde generatie is er één die onmiskenbaar over haar hoogtepunt heen is. In 1995 werd voor het laatst door hen een aansprekende prestatie neergezet; de beklimming van de K2. Ze profileren zich uitsluitend nog negatief over incidenten uit vervlogen tijden!

De nieuwe generatie respecteert en stimuleert elkaar. De klimsport bloeit als nooit tevoren.
Wij doen hier geen uitspraak over het al dan niet bereiken van een top, of over de noodzaak voor sluitende bewijsvoering. Wij hebben eenvoudig onze buik vol van twintig jaar straatvechterij. Er is een beeld van onze sport ontstaan dat hoofdzakelijk op het verongelijkte gekrakeel van een handvol krasse knarren is gebaseerd. De jonge Nederlandse sportklimmers, alpinisten, boulderaars en ijsklimmers verdienen onderhand weer eens wat positieve aandacht.

Ondertekend door:

Melvin Redeker, Rozemarijn Janssen, Frits Vrijlandt, Menno Boermans, Fedor Broekhoven, Martin Fickweiler, Eric Frankenmolen, Cas van de Gevel, Elwin van der Gragt, Court Haegens, Ronald Louman, Benno Netelenbos, Leopold Roessingh, Wilco van Rooijen, Haroen Schijf, Jorg Verhoeven, Roman van der Werf.