De Cerro Torre in onbeklimbare condities

Beklimming Cerro Torre 2009 niet gelukt

Het is Niels van Veen en Martin Fickweilier helaas niet gelukt de Cerro Torre (3133m) in Patagonië te beklimmen. De weeromstandigheden en condities boden geen gelegenheid de berg te beklimmen. Wel hebben Martin en Niels een rotsroute op de Cerro Mocho (1953m) beklommen en heeft Niels samen met de drie Nederlandse klimmers van de Fitzroy expeditie de Aguja Poincenot (3002m) beklommen. Martin was helaas uitgeschakeld vanwege een blessure, maar heeft zich uiteindelijk ingezet bij een reddingsoperatie van een gewonde klimmer.

De hele maand januari was kouder dan normaal met relatief veel neerslag, waardoor zich erg veel ijs heeft gevormd op de hogere toppen zoals Cerro Torre, Fitz Roy en Poincenot. Door deze condities was het klimmen en zekeren in steiler terrein bijna onmogelijk, doordat alle rotsspleten gevuld waren met ijs. Daarnaast kon er bij de Cerro Torre ook nog ijsslaggevaar onstaan als het eenmaal warmer zou worden. Tijdens de klimperiode van Martin en Niels is het dan ook niemand gelukt om de Cerro Torre of de Fitz Roy te beklimmen.

In de beschikbare klimtijd van vier weken is er eenmaal een goedweer periode geweest van anderhalve dag. Op deze dag hebben Martin en Niels de route "Salvatore" (6c, 400m) op de Cerro Mocho (1953m) beklommen. Aan het begin van de maand februari kwam een tweede goedweer periode, die veel langer stand hield. Op het moment dat de wolken voor het eerst sinds lange tijd optrokken kwam een spierwitte Cerro Torre tevoorschijn, wat mooie beelden opleverde, of een mooie uitdaging voor extreem skiërs, maar zeker geen mogelijkheden voor een beklimming (zie foto aan het begin van de pagina). Op dat moment besloten Martin en Niels dat met de huidige omstandigheden de beklimming van de 3002m hoge Aguja Poincenot via de Whillans/Cochrane route (650m, TD/5/M5), het enige realistische plan was om een hoge top te kunnen beklimmen. Dit vooral ook omdat de tot dan toe zeer betrouwbare weersvoorspelling aangaf dat het window na 3 dagen weer in zou zakken.

De Poincenot van onderaf gezien

De beoogde route op de Poincenot lag in een ander dal, waardoor Martin en Niels eerst hun vooruit geplaatste kamp af moesten breken, om vervolgens 25 kilometer om te lopen om de Poincenot via de goede kant te kunnen benaderen. Doordat de rugzakken ver boven de 30 kilo wogen had dit behoorlijke gevolgen voor het lichaamsgestel van beide klimmers, die zich op dat moment begonnen te realiseren dat ze met 32 jaar ook al wat ouder beginnen te worden. In de avond werd het basiskamp "Rio Blanco" bereikt. De volgende dag was nodig om het uitgangspunt voor de beklimming, de Passo Superior (1900m) te bereiken. Helaas bleek Martin zo veel last van zijn overbelaste rug te hebben, dat hij geen mogelijkheden zag om nog iets te kunnen klimmen of te dragen. Op een stralende dag daalden de twee klimmers af wat na bijna een maand op goed weer wachten weinig positieve energie opleverde...

Eenmaal terug in Chalten ontmoetten Martin en Niels de drie klimmers van de Fitz Roy expeditie: Harry de Brauw, Bart van den Doel en Gijs Petersen Nobbe. Niels sloot zich bij deze klimmers aan voor een nieuwe poging op de Aguja Poincenot. Het weerwindow bleek inmiddels nog zeker enkele dagen aan te zullen houden.

Het team van vier Nederlandse klimmers heeft op woensdag 4 februari de Poincenot beklommen waarbij de condities zo lastig bleken, dat Niels het tweede deel van de route alleen heeft voorgeklommen, en de rest van de klimmers in rupsverband gevolgd heeft. Door de gecompliceerde touwhandelingen die volgden was het lastig snel te klimmen. De klimmers bereikten daardoor om 17.30 uur de topgraat van de Poincenot, waarbij ze nog 5 hoogtemeters van het allerhoogste punt verwijderd waren. Een 4e à 5e graad spleet leidde naar de echte top die 10 meter verderop lag. Geïnspireerd door Maestri (de zeer omstreden eerstbeklimmer van de Cerro Torre) besloot het team het Patagonisch gebruik in stand te houden en besloten ze deze laatste 5 meter niet te beklimmen. Dit zou nog een extra vertraging in de lastige afdaling opleveren, die grotendeels in het donker zou plaatsvinden. Om 0.30 uur stond het hele team weer op de gletsjer en bereikte om 2.30 uur de Passo Superior, waar ze 24 uur eerder vertrokken waren.

Terwijl Niels met Gijs, Bart en Harry omhoog ging kreeg Martin te horen dat er zich vlak onder de Cerro Torre een ongeluk had voorgedaan, waarbij een onervaren Argentijnse klimmer zijn been had gebroken. Tegen de verwachting in zou er geen helikopter beschikbaar komen, waardoor de gewonde klimmer 25 kilometer over gletsjerterrein en morenen naar beneden gedragen moest worden. Dit was voor Martin reden om zich de volgende ochtend om 6 uur bij een reddingsteam aan te sluiten, om de gewonde klimmer klimmer naar beneden te transporteren. De laatste 12 kilometer heeft Martin meegeholpen met het dragen van de brandcard, dat in het lastige terrein slechts door twee personen tegelijk gedragen kon worden. Het spreekt voor zich dat Martin's rugklachten nog niet geheel verdwenen zijn... De inzet voor het redden van de gewonde klimmer zorgde er wel voor dat Martin uiteindelijk toch nog met een tevreden gevoel naar huis kan.