Casarotto-Radin route op de Westwand van de Spiz Lagunaz

Door : Roland Bekendam

Van 14 tot 16 september heb ik met Janos Urai de Casarotto-Radin route (1350 m, EDsup, 7+/A1) op de westwand van de Spiz Lagunaz (2331 m; Pale di San Lucano, zuidelijke Dolomieten) herhaald. Het is een van de meest serieuze en wilde klimroutes in de Dolomieten, en ik vond de route, alles bij elkaar, beduidend zwaarder dan routes als de Hasse-Brandler route op de Grosse-Zinne N-wand of de Philip-Flamm route op de Civetta NW-wand.

We begonnen de tocht in het op 800 m gelegen Lucano-dal, met onder andere 8 liter water bij ons. Na een complexe voorbouw door bijna verticaal bos en traverses over luchtige grasrichels hebben we in een grot gebivakkeerd en het begin van de eigenlijke route gezocht (600 m hoogteverschil tot hier). De volgende dag hebben we de route geklommen tot op een band op ca. 150 m onder de top, boven de laatste moeilijke lengte. Die dag was extra spannend, doordat na 11 van de 25 lengtes op het relais een van mijn half uitgetrokken klimschoentjes in de 1000 m dieper gelegen kloof van de Boral de Lagunaz verdween. Voor een dergelijk incident had ik de slechtst denkbare plek uitgekozen, want vanaf dit deel van de route kan je niet meer terug.

Gelukkig bleek Janos dezelfde schoenmaat als ik te hebben, en kon ik zijn linkerschoentje lenen om de route verder voor te klimmen. Het klimgenot voor Janos, met de zwaardere rugzak en nu met een gymschoen aan de linkervoet, was vanaf dat punt beduidend afgenomen. Vanuit het tweede bivak klommen we in het donker het laatste deel naar de top. Het water was nu op. De afdaling is ingewikkeld en gaat na een aantal moeilijk te vinden abseils en traverses over een andere top, de Torre di Lagunaz, een dagtocht op zich. De dichte bewolking, een voorbode van het voorspelde slechte weer dat in de avond zou arriveren, maakte het vinden van de afdaling er niet gemakkelijker op. Na drie dagen klimmen onder tijdsdruk (naderend onweer, beperkte watervoorraad) waren het twee zeer gelukkige klimmers die 's avonds achter bier en pizza zaten.

Bovenstaande foto van Ettore de Biasio toont de wand en de enorme dièdre, waar een belangrijk deel van de route door heen gaat.