Verslag Baffin Island Expeditie 2007

Op deze pagina blijf je op de hoogte van het laatste nieuws over de Nederlandse Baffin Island Expeditie 2007, die van 2 mei tot 9 juni 2007 plaatsvindt.

Inpakken, 1 mei 2007

Vertrek Schiphol, 2 mei 2007

Zoals te lezen is op Menno Boermans zijn weblog, zijn Niels van Veen en Martin Fickweiler vandaag op Schiphol uitgezwaaid.

Dit jaar zullen Martin en Niels regelmatig een voicemail inspreken, om zo het laatste nieuws door te geven. De eerste voicemail heeft Martin al op Schiphol ingesproken. Hieronder vind je nog de transcriptie van de voicemail.

"Hallo, dit is Martin vanaf Schiphol. We hebben eindelijk al onze bagage ingecheckt, afscheid genomen van onze geliefden, en we zijn klaar om af te reizen naar Baffin Island. Morgen vliegen we op Ottawa, daar zullen we nog een hele dag inkopen doen (voedsel etcetera). De dag na morgen vliegen we door naar Baffin Island. We hopen over een week in ieder geval in het basiskamp te zitten, en meer te weten over de omstandigheden aldaar. We houden jullie op de hoogte!"

Aankomst Clyde River, 4 mei 2007 20:30 uur lokale tijd

Tweede voicemail: hallo, dit is Martin vanaf Clyde River (Baffin Island). Het is hier nu negen uur 's avonds, het loopt tegen de min twintig graden aan. We zijn vandaag geland; we zijn vanaf Ottawa via Iqaluit gevlogen. Bij aankomst in Clyde River kwamen er achter dat er twee tassen niet meegekomen zijn met het vliegtuig. Een tas vol met eten, en een tas met slaapzakken, voor zover we dat in kunnen schatten. Dat houdt in dat als het goed is de tassen morgen gaan komen. Zo niet, dan wordt het pas maandag of misschien zelfs pas dinsdag. Dit is vervelend, maar zeker niet onoverkomelijk. Het grootste probleem kan zijn dat de toegang tot Stewart Valley onbegaanbaar is geworden voor sneeuwscooters. In dat geval zouden we er zelfstandig in moeten trekken, wat nog wel eens een dag of vijf, zes zou kunnen gaan kosten om voor elkaar te krijgen. Maar zodra we onze tassen hebben wil Levy, onze lokale gids, het toch gaan proberen met de sneeuwscooters. Dit is verder niet gevaarlijk, maar het zal veel tijd kosten. Maar goed, we hebben vijf weken, dus we gaan het zien. We houden jullie op de hoogte!

Tijdens de skidoo reis

Vertrek Clyde River, 6 mei 2007 10:00 uur lokale tijd

Derde voicemail: hallo, dit is Martin, een stukje buiten Clyde River. We hebben gisteren onze tassen gekregen, die zijn aangekomen vanaf Iqaluit. We zijn vanochtend om half tien vertrokken vanuit Clyde River met twee skidoo's en al onze bagage. Het feit is echter dat na een half uur rijden een van de skidoo's het begeven heeft. Dus Niels en ik zijn achtergelaten op een ijsvlakte, en onze Inuit gidsen zijn even teruggereden naar Clyde River om een nieuwe skidoo te halen. Hopelijk gaat dit niet vaker gebeuren dan één keer, want dat zou erg veel tijd gaan kosten. Voorlopig gaat het goed, het is niet al te koud, er staat een klein beetje wind, en het is licht bewolkt. Het ziet er verder allemaal goed uit, hopelijk komen ze snel terug met een nieuwe skidoo en kunnen we onze reis vervolgen richting Stewart Valley. Waar we, zoals het nu uit ziet, vannacht of morgen aan gaan komen. We houden jullie op de hoogte!

Aankomst Stewart Valley, 7 mei 2007 09:00 uur lokale tijd

Vierde voicemail: hallo, dit is Martin vanuit Stewart Valley. De Inuit waren gisteren vrij snel terug met een nieuwe skidoo. Het heeft ons heel veel moeite gekost om in Stewart Valley te komen. Maar na tien pogingen is het uiteindelijk gelukt om ons af te laten zetten in het basiskamp, en daar zijn we ontzettend blij om. Ik moet zeggen dat, na een jaar weggeweest te zijn, ziet de wand er nog mooier uit dan ik me kon herinneren. We gaan de komende dagen gebruiken om al het materiaal naar de voet van de wand te sjouwen, dus heel veel nieuws zal er niet komen. Zodra er iets interessants te melden is, bellen we opnieuw. Het is een stuk kouder dan vorig jaar, wat op zich goed is. Er ligt veel minder sneeuw, wat weer nadelen heeft. Maar al met al zien we het goed zitten, en geloven we dat het gaat lukken! Maar dat weten we pas over een paar weken... We houden jullie op de hoogte, maar voorlopig is er even radiostilte en ik bel nog wel.

Materiaal naar de wand brengen, 8 mei 2007 19:00 uur lokale tijd

Vijfde voicemail: ja, met Niels vanuit Stewart Valley. We zijn de afgelopen twee dagen druk bezig geweest om onze spullen omhoog te sjouwen. Morgen gaan we voor de laatste dag omhoog met spullen. Als we dat eenmaal gedaan hebben gaan we ook de wand in. We hebben onder de wand weinig bereik met de satelliettelefoon. Dus we kunnen in de wand hopelijk wel SMS'jes sturen, maar kunnen niet bellen. Het is hier erg koud, alles wat een beetje water heeft bevriest: thermoskan doppen, tangetjes, pannenklemmen, et cetera. Alles bevriest, maar het is ontzettend mooi. Het gaat vooralsnog hartstikke goed, dus we hopen dat het iets warmer wordt. Dan is het iets aangenamer klimmen, want anders zal het wel erg afzien worden. Maar we gaan het zien; jullie horen het nog van ons!

Onder aan de wand, 9 mei 2007 18:00 uur lokale tijd

SMS: we zitten in een Bibler tentje onder aan de wand. Als morgen het weer goed is kunnen we de vaste touwen gaan checken. Het is nu -10°C, vannacht zal het veel kouder zijn?! Alles gaat verder goed.

De wand vanaf het meer

Inspectie vaste touwen, 12 mei 2007 16:00 uur lokale tijd

Zesde voicemail: hallo, met Martin vanuit Stewart Valley. We hebben gisteren het hoogste punt van 2006 bereikt door de vaste touwen die er nog hingen. Daarna hebben we nog een touwlengte kunnen klimmen. We hebben een plek bereikt waar we ons portaledge kamp willen ophangen, en waar we onze klimspullen op dit moment hebben achtergelaten. Om goed tot rust te komen van zes dagen hard werken, hebben we gisterenavond besloten om af te dalen naar het basiskamp, waar we vandaag de hele dag een beetje lezen, whiskey drinken, en pannenkoeken eten. Morgen is het weer tijd om omhoog te gaan, en dan zullen we vervolgens voor lange tijd boven blijven in de portaledge, en proberen het bovenste deel van de wand te beklimmen om op de top te komen.

We zullen jullie opnieuw op de hoogte houden via SMS-berichten, want de ontvangst in de wand is heel slecht. Het is erg koud dit jaar in vergelijking met vorig jaar. Temperaturen van -8°C overdag, en twee keer zo koud, zeg maar -15°C, -16°C, 's nachts zijn gebruikelijk. We hopen dat het zomerseizoen er snel aankomt, en dat we iets warmere dagen mogen hebben, want het is behoorlijk pittig... We vermaken ons verder prima, we kijken uit naar een mooie klim, en zijn blij met de vorderingen die we tot nu toe gemaakt hebben.

In de wand, 14 mei 2007 16:00 uur lokale tijd

SMS: we overnachten voor de eerste keer in de wand. Er is voor negen dagen eten mee, en het weer is ons vandaag gunstig gestemd. Hopelijk kunnen we morgen wat klimmen; we voelen ons goed!

In de wand, 16 mei 2007 16:00 uur lokale tijd

SMS: we hebben de afgelopen twee dagen redelijk wat hoogte gewonnen. De top komt dichter en dichter bij! Niels blijkt een hele goede klimpartner te zijn. We hopen nog maar een paar dagen nodig te hebben. Groeten, Martin.

In de wand, 17 mei 2007 16:00 uur lokale tijd

SMS: we hebben vandaag weer vrij veel geklommen, in zware omstandigheden. We kunnen de top al ruiken, maar de geur alleen is niet genoeg! Helaas zijn onze voeten al wel dagenlang ijs.

In de wand, 19 mei 2007 12:00 uur lokale tijd

SMS: de top is heel dichtbij, alleen het weer houdt ons nu tegen: er is vreselijk veel sneeuwval. We zitten nu in de portaledge te wachten. We houden vol...!

Blik op de overkant van het meer

Op de top!!!, 20 mei 2007 11:30 uur lokale tijd

Zevende voicemail: hallo, dit is Martin vanuit een redelijk zonnig Stewart Valley... and guess what: we staan op de top!!! [gebrul van apen] Het leek ons een mooie plek om van hier vandaan met een schitterend uitzicht op Stewart Valley en de rest van Baffin Island onze sponsoren en alle mensen te bedanken die ons ondersteund en geholpen hebben: Arc'teryx, Gore-tex, Grangers en de NKBV. Nou, we hebben nog wel contact, we gaan eerst even een feestje vieren, want we hebben het nummer van Elvis bij ons, "A little less conversation". Want dat is namelijk de naam onze nieuwe route op deze tot nu toe onbeklommen berg, tot vandaag dan. We spreken elkaar!

Achtste voicemail: hier nogmaals met Martin. De route die we geklommen hebben is ongeveer 800 meter lang, de naam van de route is "A little less conversation" met moeilijkheidsgraad 6c/A3. We gaan nu nog een nacht in de portaledge slapen waarschijnlijk, en alle spullen uit de wand halen. Als we eenmaal in het basiskamp terug zijn, dan zullen we gaan uitrusten, en vervolgens zelfstandig het dal uit trekken. Wellicht komen we iets eerder in Nederland aan, maar we moeten zien of dat te regelen is. Ik heb de as van Hans op de top achtergelaten samen met een pakje Brandaris, en een mooie steenman gebouwd. Hopelijk vindt hij hier een plek waar hij kan rusten; hij heeft een schitterend uitzicht. We hebben in ieder geval erg genoten van deze klim, en we zijn ontzettend blij met het succes.

Negende voicemail: nou, nogmaals met Martin vanaf de top in Stewart Valley. Volgens de oude klimtraditie die er bestaat, mogen de eersten die een berg beklimmen die berg ook een naam geven. We hebben heel kort overleg gehad, en besloten deze berg de "Copier Pinnacle" te noemen, ter nage- dachtenis van Hans Copier, die vorig jaar gestorven is. Het is een schitterend mooie naam, en een schitterend mooie berg, en een goeie plek voor Hans.

Kampje Walker Arm, 27 mei 2007 15:00 uur lokale tijd

Tiende, elfde en twaalfde voicemail: hallo, dit is Martin, vanuit ons laatste kampje in Walker Arm. Het is een week geleden dat we jullie hebben kunnen verblijden met ons feestje op de top van de voorheen nog onbeklommen berg. Er is in de tussentijd een hoop gebeurd, en ik zal proberen het kort samen te vatten. De topbeklimming duurde nog vrij lang, langer dan we gedacht hadden. Daarom hebben we besloten nog voor een zevende nacht op rij, tijdens de afdaling, in de portaledge te slapen. Pas de volgende dag zijn we met een gedeelte van het materiaal helemaal afgedaald naar het basiskamp. Daar kwamen we tot de ontdekking dat onze provider onze telefoon geblokkeerd had, waardoor we niet meer konden bellen, niet meer gebeld konden worden, geen SMS'en konden versturen, en geen SMS'en konden ontvangen. Zoals jullie begrijpen is het voor een tweemans-expeditie in zo'n verlaten en afgelegen gebied een hele schok om niet meer in contact te staan met de buitenwereld.

Onderweg op ski's

Drie weken geleden, toen we met de skidoo's richting Stewart Valley reden, had ik in Sam Ford Fjord een redelijk groot basiskamp gezien. Onze enige keuze was om die kant op te trekken. We hebben een trektocht moeten maken van in totaal 90 kilometer, met op heel veel momenten een uitzichtsloos doel, want we hadden geen idee of die expeditie er nog zou zijn. Gelukkig bereikten we na een paar dagen lichtgewicht trekken, met alleen twee slaapzakken, één tentje, een geweer, een brander, en voor drie dagen voedsel, dat basiskamp. Het bleek een vrij grote Frans-Zwitserse basejump expeditie te zijn, die heel gelukkig in het bezit waren van een satelliet telefoon. Daardoor kon ik Christa (Martin's vriendin; red.) bellen, zodat die in ieder geval gerustgesteld was. Niels had geprobeerd om Miriam (Knepper) te bellen, maar die kreeg opnieuw haar voicemail. Christa heeft op een gegeven moment contact gezocht met de provider, en schijnbaar met één druk op de knop doet onze telefoon het nu weer. Maar al die tijd is het voor ons heel erg zwaar geweest, zowel fysiek als mentaal. We hebben een ontzettend groot stuk moeten afleggen helemaal naar Sam Ford Fjord, met blaren en bloedende schenen. We zitten er behoorlijk doorheen momenteel. We hebben nu een kampje gemaakt bij Walker Arm, waar we proberen een beetje op krachten te komen. Maar we hebben nog steeds ontzettend veel materiaal in Stewart Valley liggen, dus iedere dag moeten we op z'n minst twee ladingen lopen, om al het materiaal aan deze kant van de morene te krijgen, zodat we kunnen worden opgehaald. Wanneer we precies worden opgehaald is nog niet helemaal duidelijk, waarschijnlijk de 30e, dus dat is al vrij snel. Maar nu we weer kunnen bellen zouden we dat eventueel kunnen uitstellen. Nu het weer goed is willen we het tempo er in houden.

Ondanks dat we er mentaal en fysiek behoorlijk doorheen zitten, is het van tijd tot tijd toch nog best gezellig. We zijn in ieder geval in staat om ontzettend veel te eten, er is gelukkig nog genoeg voedsel. We hebben zelfs nog een klein beetje whiskey bewaard, dus wat dat betreft zit het wel goed. Toch kijken we ontzettend uit naar de genoegens van alle fijne dingen van het dagelijks leven. Het zou fijn zijn om op een gegeven moment weer terug te zijn in de bewoonde wereld. Tot die tijd zullen we nog hard moeten werken, maar er ook ontzettend van genieten. Het is alleen te hopen dat onze voeten, die het meeste hebben geleden, zich spoedig zullen herstellen. Want het lopen wordt er niet echt veel leuker op deze manier.

Nou, daar wilde ik het voorlopig even bij laten. Het is een beetje een rare tijd geweest: we hebben een top bereikt, we hebben feest gevierd, en kort daarna is dat verstoord door de problemen met de satelliet telefoon. We zijn wel behoorlijk wat dagen kwijt geweest om opnieuw in contact te kunnen komen met de buitenwereld. Dus het zal er zeker niet inzitten dat we eerder naar huis komen. Misschien een enkele dag, of twee, maar ik denk niet dat het de moeite is om dat te gaan proberen. We zijn in ieder geval blij dat alles weer bij het oude is. We zullen proberen om vanavond hier nog een feestje te bouwen in het kampje bij Walker Arm. De Franse expeditie was er gelukkig nog, en daar hebben we ontzettend veel aan te danken. Ze hebben ons in hun grote messe-tent laten zitten 's avonds, waar we letterlijk onze wonden konden likken. Het was eigenlijk een hele gezellige avond: zes mensen, met ons er bij acht, lekker gegeten en veel gepraat. Het was fijn om weer onder de mensen te zijn, na een toch wel uitzichtsloze week die we achter de rug hebben. Verder is het weer behoorlijk slecht geweest: het heeft heel veel gewaaid en gesneeuwd, en dat begint nu gelukkig ook beter te worden. Dus laten we maar gaan genieten van de laatste dagen hier in de wildernis. Ik kijk er in ieder geval naar uit om iedereen te zien in Nederland, en ik zou het fijn vinden om op een gegeven moment toch weer onder de mensen te zijn... We'll keep in touch!

Het einde van de expeditie nadert

Kampje Walker Arm, 29 mei 2007 20:00 uur lokale tijd

Dertiende voicemail: ja, dit is Niels vanuit Walker Arm. We habben al onze materialen inmiddels vanuit Stewart Valley naar Walker Arm getild. Daar waren we gisteren al mee klaar. We zouden gisteren opgehaald worden, maar dat is niet gebeurd omdat het erg slecht weer was. Vandaag is het weer slecht weer geweest en zijn ze ons ook niet op komen halen. De harde tijden van de expeditie zijn een beetje aangebroken, want alle lekkere dingen beginnen op te raken. Eerst is Martin's shag opgegaan en vervolgens is de whiskey nog veel harder opgegaan. Dus het worden nu harde tijden, maar we hebben nog leuke dingen te doen: we kunnen valkuilen voor ijsberen graven, iglo's bouwen... Allemaal ontzettende nuttige dingen, maar het zou fijn zijn als we morgen opgehaald zouden kunnen worden en dan gaan we weer terug naar Clyde River. Als we daar zijn, dan kunnen we kijken of we mogelijk eerder naar Nederland kunnen komen, maar dat weten we dan pas. In ieder geval zitten we op dit moment te wachten tot de Inuit ons op komen halen. Groeten van Niels!

Terugkomst Clyde River, 31 mei 2007 12:30 uur lokale tijd

Veertiende en vijftiende voicemail: hallo, dit is Martin vanuit Clyde River. Het is ondertussen een uur 's middags, we zijn bijna 30 uur wakker en we hebben een verschrikkelijk mooie nacht gehad! We zijn de hele nacht doorgereden vanaf Stewart Valley naar Clyde River, waar we ruim 13 uur over hebben gedaan. We zijn opgehaald met één skidoo, wat heel bijzonder is en wat ook aangeeft hoe klein onze expeditie eigenlijk was. Het was een verschrikkelijk mooie reis en het was kraakhelder, en we hebben alle fjorden goed kunnen bekijken. Maar daardoor was het wel heel erg koud, en waren de omstandigheden niet optimaal om te reizen. Er lag heel veel verse sneeuw.

Sam Ford fjord is super mooi, en natuurlijk Walker Arm hebben we tot in den treure kunnen bekijken. Het licht was super mooi, heel diep blauw met roze door de middernachtzon. We hebben de zon de horizon zien raken, maar dat was voor een heel kort moment. Voor je het wist begon 'ie al weer te stijgen. Het was eigenlijk een eindeloze rit die ontzettend lang duurde, vanwege de diepe sneeuw en de enkele skidoo waarmee we op pad waren. Maar het is echt een nacht om nooit te vergeten. Het is echt de mooiste nacht die ik ooit, zonder Christa, heb meegemaakt. Daar wilde ik het voor nu even bij laten, maar ik ben zo enthousiast over hoe het geweest was, dat ik eventjes moest bellen. Ik zal Niels straks ook nog even een kort verslag laten doen, misschien kan hij wat beter tot daadwerkelijke feiten komen. Het was super, super, super mooi, maar we hebben wel lang moeten wachten tot ze eindelijk kwamen, maar ik zou dit zo weer doen. Wat mij betreft rijden we vanavond weer terug, als het weer even helder is. Ik heb nog nooit zo'n mooie omgeving gezien. Super!

Terugkomst Clyde River, 31 mei 2007 14:30 uur lokale tijd

Zestiende voicemail: een hele goede dag, met Niels van Veen vanuit Clyde River. Na een lange tocht zijn we hier eindelijk aangekomen. We zijn gisterenavond om acht uur vertrokken. Dat is vrij laat en dat had er mee te maken dat de Inuit die ons op moesten komen halen, de dag daarvoor hebben zitten jagen. Dus die kwamen hartstikke moe thuis en toen moesten ze ons nog eens even gaan ophalen. Er lag heel veel verse sneeuw vanwege het slechte weer van de dagen ervoor, dus ze hebben er heel lang over gedaan om bij ons te komen. Vervolgens moesten er eerst een paar jointjes gerookt worden, want anders zouden ze de weg terug niet kunnen redden. We hebben op de terugweg enorm gewerkt aan onze takeltechnieken, want die skidoo met die zware slee kwam de hele tijd vast te zitten. We hebben ook maar één slee meegehad, dus het was een behoorlijk lange rit.

We zijn vanochtend pas om elf uur aangekomen, en hebben niet geslapen vannacht. Maar goed, dat maakt niet zoveel uit, want het wordt toch niet donker. We zijn nu wel een beetje brak natuurlijk... Het was een hele mooie reis, het is echt mooi weer geweest, en al die verse sneeuw kwam continu achter in de slee waaien waar wij in zaten. Dus dat was behoorlijk nat en koud op een gegeven moment. We zitten nu een beetje bij te komen en hebben onze charmes gebruikt, om bij een Clyde River inwoonster (van boven de 55) onderdak te krijgen. Dat heeft goed uitgepakt, dus we kunnen vanavond mogelijk ergens in een logeerkamer slapen, en anders zetten we ons tentje buiten op. Maar we zitten hier goed, we gaan nog even kijken of we onze vlucht kunnen verzetten. Het ziet er naar uit dat dat niet gaat lukken, want in het weekend wordt er niet echt gevlogen door First Air, de maatschappij waarmee je naar het centrale deel van Canada moet vliegen. Nou, ik hoop dat het wat sneller duidelijk wordt, want Clyde River is niet een van de meest spannende steden die er zijn. We genieten er overigens wel van, dus het komt allemaal wel goed. In ieder geval zijn we hier goed en veilig aangekomen, en gaan straks op weg naar de supermarkt, om weer een netje sinasappels te kopen. Want daar hebben we onderhand wel heel veel zin in. Nou, groeten van Niels en Martin. Dag!

Inmiddels zijn we al 4 dagen in Clyde River. Het bleek helaas op korte termijn niet meer mogelijk de vlucht te verplaatsen. Om deze reden vliegen we zoals oorspronkelijk gepland op de 5e juni naar Iqaluit, 6 juni naar Ottawa en op 8 juni naar Amsterdam, waar we op 9 juni aan het eind van de ochtend aan zullen komen. Afgelopen dagen hebben er als volgt uitgezien.

Clyde River, 1 juni 2007

Vandaag hebben we uitgeslapen tot 14:00 uur. We zijn hartstikke brak, maar zijn toch maar een keer uit ons bed gekomen. In de avond hebben we met Joelie, een vriendelijke Inuit, een hondensleetocht gemaakt van 4 uur. De honden zijn, zoals Joelie kort maar duidelijk uitlegde, geen pets. Ze bijten alles wat in de buurt komt, eten, andere honden en Nederlanders, maar dat laatste hebben we maar niet proefondervindelijk bevestigd. Om de honden onder controle te houden praat Joelie continu tegen de honden, moedigt ze aan en als het nodig is gaat de 10 meter lange zweep vlak over de hoofden van de honden, of indien nodig tegen de honden aan. Op een gegeven moment wilden we vanzelfsprekend ook wel eens van dat machtsmiddel gebruik maken, dus verzochten we om een spoedcursus "het hanteren van de zweep". Nadat we beiden per ongeluk deze zweep eenmaal recht in ons gezicht hadden gekregen, besloten we er maar mee in te stemmen dat we betere klimmers dan cowboys waren, waarmee de cursus werd beëindigd. Rond middernacht kwamen we terug, wat een prachtige rode avondhemel opleverde, die gelijktijdig onze rode gezichten niet al te veel deed opvallen.

Clyde River, 2 juni 2007

Alles wat hier in Clyde River nodig is, wordt ingevlogen en is daarom erg duur. Als alternatief is er de lokale supermarkt. Hier heb je geen winkelwagen en pinpas nodig, maar een skidoo met slee en een goed jachtgeweer... We konden een dagje mee met Joelie en zijn vrouw om hondenbrokjes (lees Seabert brokjes) te gaan halen. De zeehonden zijn vrij schuw en duiken al onder het ijs op een afstand van 100 tot soms 200 meter. Tijdens het schieten dien je dus zelfs rekening te houden met de windkracht en windrichting die de richting van de kogel veranderen. De eerste "nonchalante" zeehonden kozen dus snel eieren voor hun geld toen ze een kogel een halve meter naast zich in de sneeuw zagen inslaan, maar bij de vierde was het raak. Ik vond het toch wel een beetje zielig, maar deze beesten leven toch tenminste vrij in tegenstelling tot onze veestapel. Vervolgens zijn we nog een hele dag tussen de vastgevroren ijsbergen doorgereden, maar hebben we nauwelijks nog zeehonden gezien. Aan het begin van de avond zijn we teruggekeerd in Clyde River.

Clyde River, 3 juni 2007

Vandaag stond een lazy day op het programma. De lange koude tocht over het ijs had toch nog een behoorlijke impact op onze tenen. Martin had zelfs zulke zere voeten dat hij een footspa had genomen. Mina kwam af en toe warm, of indien nodig koud, water brengen. Ondertussen kon Martin lekker zijn boekie lezen. Hoe 'ie 't regelt, ik weet het niet, maar "managen" kan 'ie wel, die jongen! In ieder geval hebben we vandaag weinig gedaan, een beetje opgeruimd en een wandeling gemaakt.

Clyde River, 4 juni 2007

De lazy day gisteren beviel goed, dus vandaag nog maar eens een lazy day! We hebben onze spullen alvast ingepakt voor de vucht van morgen, en constateerden dat we een hoop spullen hadden die we, als het even kan, liever niet voor 10 euro per kilo naar Nederland wilden vliegen. Zoals daar zijn: vieze ontbijtjes van de expeditie uit 2006, accu's, vieze zure oploskoffie, gasblikjes, wasbenzine, nog meer vieze maaltijden, etc., etc. Wat doe je dan, weggooien, of ga je even naar de lokale radiozender om te zeggen dat je je overbodige spullen voor een prikkie te koop aan gaat bieden? Het laatste natuurlijk. Via de lokale radiozender was te horen dat we samen met Mina wat overbodige zooi gingen verkopen en dat we tevens iemand zochten die ons de volgende dag voor een redelijke prijs naar het vliegveld kon brengen.

Tegen onze verwachting in kwamen er toch snel 40 personen op de verkoop af. Sommigen gniffeldend als ze voor slechts 10 cent een zak ranzige oploskoffie meekregen. Wij waren uiteindelijk ook niet ontevreden omdat we met de opgebrachte 60 dollar toch weer een avondje lekker biertjes kunnen kopen. Niet in Clyde River, dat is drooggelegd, maar wel in Iqaluit.

Morgen vertrekken we aan het eind van de middag richting het vliegveld en zullen overnachten in Iqaluit. Op 6 juni, Niels' zijn verjaardag, vertrekken we richting Ottawa. Daar gaan we dus goed dronken worden... In Ottawa hebben we twee reservedagen voor mogelijk slecht weer op Baffin Island en/of vertraagde bagage. Op vrijdag 8 juni vliegen we richting Amsterdam, waar we op zaterdag 9 juni aan het eind van de ochtend (om 10:40 uur met vlucht AC6686 vanuit London) aankomen. We hopen onze geliefden en vrienden weer spoedig te spreken. We hebben weer zin om naar huis te gaan.

Groet Martin en Niels

Martin en Niels in kamp 1, het wordt mooi weer!

Fotoserie, 19 juni 2007