Bericht 4 juli

Door: Martin Fickweiler, aan boord van de Abel Tasman

Onze reis met de Abel Tasman begint langzaam op een einde te lopen. Het is vandaag de achtste dag dat we in noordelijke richting varen. Het weer is wisselvalig geweest, over het algemeen veel bewolking en windvlagen tot kracht acht, maar ook blauwe luchten die overgingen in schitterende sterrennachten. Veelal hebben we de heersende windrichting tegen gehad, maar door met het schip slagen te maken waardoor de wind steeds dertig graden van voor kwam konden we vaak de zeilen bijzetten. Het werk aan boord beperkt zich echter tot kleine bezigheden, dus veel activiteit hebben we niet gehad. Om lichamelijk toch wat te doen lopen Coen en ik af en toe rondjes op het dek, waarbij 21 rondjes overeen komen met een kilometer. Soms klim ik naar mijn favoriete plek in de mast, maar meer valt er echt niet van te maken. Het is niet voor niets dat iedereen ongeduldig en hyper begint te worden, nu we dichter bij het Exmouth fjord komen waarvandaan we de ijskap willen oversteken.

Expeditielid een week eerder op weg naar de Monte Sarmiento

Twee dagen geleden kwamen we een kleine vissersboot tegen, maar bij nader onderzoek bleek dat de gevangen king krab net door een verzamelschip van boord was gehaald. Hadden ze nog wel een verse vangst aan boord gehad, dan zouden we door middel van ruilhandel een heerlijk vismaal hebben genoten. Jack en Gerda hebben speciaal voor dit doel sigaretten en whisky bij zich. Lekkernijen waar de vissers gedurende hun maanden lange verblijf in de fjorden altijd wel behoefte aan hebben. Verder zijn de fjorden hier verlaten en ook andere tekenen van beschaving, zoals het op gezette tijden overvliegen van een lijnvlucht, zijn hier niet. Alleen de vuurtorens die ons in het donker uiterst behulpzaam zijn geven blijk van mogelijke passanten.

Een week eerder op de flanken van de Monte Sarmiento

Door de hardnekkige tegenwind zijn we genoodzaakt om lange dagen te maken, iedere keer als we een baaibinnen varen om de nacht door te brengen is het al geruime tijd donker. Met behulp van schijnwerpers en de radar weten we steeds weer op de juiste ankerplek aan te komen. Slechts een keer hebben we bij zo'n nachtelijk avontuur onderwater een klip geramd, waarbij de boot abrupt tot stilstand kwam en alle lossen voorwerpen in het schip spontaan een andere plek kregen. Hoewel wij, landrotten, er allemaal een beetje stil van werden, had schipper Jack absoluut geen stress: "In de buurt van Spitsbergen hebben we ooit met negen knopen een rotspunt geramd die niet op de kaart stond en zelfs toen hadden we geen gat in de huid." Een andere kijk op dezelfde gebeurtenis zal ik maar zeggen.

Ik ben nieuwsgierig naar de oversteek van de ijskap en verschillende vragen proberen zich steeds aan me op te dringen. Maar het lijkt me onnodig, want op dit moment zijn het vragen die weinig betekenis hebben, en waar uiteindelijk vanzelf antwoorden op zullen komen. De tijd is nu, en nu varen we terwijl aan stuurboordzijde twee Magallanes pinguïns op het water dobberen.

Vorige pagina: bericht 30 juni - volgende pagina: persbericht 6 juli