Bericht 23 juli

Door: Martin Fickweiler, in Atlanta

Twaalf dagen lang zijn we bezig geweest om onze winterse oversteek van de Zuidelijke Patagoonse ijskap te realiseren. Nu terug in de bewoonde wereld wordt het me pas duidelijk hoe bijzonder deze tocht voor me geweest is. Hoewel het beklimmen van bergen niet gelukt is, iets wat voor een bergbeklimmer altijd moeilijk te verteren is, maakte de afwisseling van de tocht het zeker de moeite waard. We hebben op verkeerde momenten te maken gehad met white-out condities, terwijl we juist uitzicht nodig hadden om ons te oriënteren en te klimmen.

De tocht begon zoals bekend vanaf zeenivo, eerst door besneeuwde bossen, vervolgens over steile flanken waarbij we continu in diepe sneeuw moesten sporen. Na ruim drie dagen ploeteren met zware tassen konden we voet zetten op de ijskap en begonnen de meegebrachte ski's en pulka's eindelijk in ons voordeel te werken. De eerste dag op de ijskap werden we onthaald met schitterend uitzicht in alle windrichtingen. Uitdagende bergen stonden te pronken in het licht van de laag draaiende zon, de lange schaduwen en de rustig bewegende wolkenvelden maakte het spektakel voor mij helemaal compleet!

Vervolgens kregen we een aantal dagen op rij aldoor te maken met white-out condities, waarbij alleen de punten van m'n ski's voor enig kleur in mijn gezichtsveld zorgde. Omdat we tijdens het goede weer met het kompas peilingen hadden gedaan konden we ondanks het slechte zicht toch door blijven bewegen. Pas op de derde dag werden we plotseling omringd door grote gletsjerspleten die uit het niets voor mijn ski's uit de mist kwamen zetten.

We beloten het lot niet verder te tarten en maakten vroegtijdig kamp. Halverwege de volgende dag kregen we weer zicht en trokken we verder richting de Cerro Moreno pas, waar we op bijna 2000 meter ons zevende kamp maakte. Alles veranderde van oersaai naar een onwerkelijke droomwereld toen we boven de horizon Fitz Roy en Cerro Torre zagen staan. Dit zicht verdween met de duisternis en keerde drie dagen lang niet terug. Vijftig uur hebben we met z'n vieren in de tent zitten wachten op een opklaring om de laatste 1500 meter naar de top van de Cerro Moreno te beklimmen. Onze enige activiteit bestond uit eten, slapen en driemaal daags de tent uitgraven. Harde wind en sneeuwval hielden de top van de Cerro Moreno buiten ons bereik.

Op de derde dag, en met nog drie dagen proviand, besloten we de tocht in oostelijke richting voort te zetten en veranderden we ons plan door via de Marconi-pas de ijskap te verlaten. De laatste dag op de ijskap was even helder als de eerste dag, en met uitzicht op de mooiste bergen ter wereld, Fitz Roy en Cerro Torre, daalden we de gletsjer af en vervolgden we onze weg over puinvelden, een bevroren meer en vervolgens over rotseilanden en een enorme rivierbedding. Ik vond het heerlijk om het mooie Patagoonse graniet weer van dichtbij te zien. Toen we de eerste begroeiing en bomen tegenkwamen, besefte ik me dat dat iets geweest was wat ik het meest had gemist. De wilde bossen van Patagonië, omgeven door de mooiste granieten bergen ter wereld, zijn voor mij de ultieme natuurbeleving.

Het hutje Los Troncos dat als 'shelter' op de kaart staat was in eerste instantie gesloten, maar na het verwijderen van wat spijkers en vervolgens een raam waren we toch in staat om binnen te komen. De gietijzeren potkachel werd roodgloeiend gestookt en deze avond in de primitieve hut was voor mij de perfecte overgang naar de bewoonde wereld. Nog één avond een prikkel van vrij bestaan. De volgende avond waren we in El Chalten en bezweken we voor hamburgers en bier.

Een groot gedeelte van mijn klimspullen heb ik achter gelaten in El Chalten. Ik ben vast besloten over een half jaar terug te keren naar dit wonderlijke deel van Patagonië om te zien of ik kans maak op de bergen van mijn dromen.

Vorige pagina: bericht 15-17 juli