Bericht 27 juni

Door: Martin Fickweiler, aan boord van de Abel Tasman

Vandaag zetten we vanuit de Caleta Escandallo baai koers richting de Straat van Maghellanes. De beklimming van de Monte Sarmiento is uitgedraaid op een mooi winters avontuur, waarbij we niet in staat zijn geweest het laatste bolwerk te beklimmen. Ons grootste probleem was dat we dagen lang geen enkel zicht hebben gehad.

Slechts op gevoel hebben we een richting gekozen en met behulp van het kompas bleven we op koers. Lopen tijdens een white-out die dagen duurt, waarbij iedere gletsjerspleet op het laatste moment pas opdoemt en stuifsneeuw uit iedere windrichting op je af komt, was nieuw voor me. De nachten duurden lang en vooral de twee nachten in het derde kamp waren bitter koud. Toen er ruim 24 uur lang onophoudelijk sneeuw begon te vallen zaten we vast en moest de tent uitgraven worden. Het lawinegevaar nam toe en de brandstof raakte langzaam op. De beslissing was niet eenvoudig te nemen, maar afdalen leek onvermijdelijk.

Op de ochtend van de 26ste braken we in het donker de tent af en zetten we koers in de richting waar we dagen ervoor omhoog waren gekomen. De mist die ons drie dagen lang omringd had loste af en toe een beetje op. Donkere wolken in alle windrichtingen gaven aan dat het weer niet beter zou worden, we zagen sneeuw tot op zeeniveau en op het moment dat we nog een keer omkeken naar de sneeuwmuur van kamp drie, zagen we tot onze grote verbazing het laatste bolwerk van de Monte Sarmiento. Het was ons gelukt, we hadden een prima uitgangspunt gevonden om de berg te beklimmen. Ons gevoel en onze navigatie hadden goed uitgepakt.

Met veel moeite en uiterst bedacht op het lawinegevaar zijn we in een lange dag afgedaald naar de baai, bij het laatste daglicht bereikten we de zee en werden we met de Zodiac aan boord gehaald. Op het dek van de Abel Tasman valt nu nog steeds sneeuw. De Monte Sarmiento is een uiterst waardevolle ervaring voor me geweest en ik kan er daarom ook niet echt om treuren dat we de top niet beklommen hebben. De reis gaat verder, maar die dagen in de mist, de nachten in de ijzige tent en het leven met de elementen hebben me veel geleerd. Kortom het was de moeite waard, mooier dan dit worden expedities niet.

Teamleden worden met de Zodiac weer aan boord van de Abel
Tasman gebracht in de ankerbaai Caleta Escandallo

Vorige pagina: bericht 20 juni - volgende pagina: bericht 30 juni