Bericht 30 juni

Door: Martin Fickweiler, aan boord van de Abel Tasman

Het leven aan boord van de Abel Tasman overtreft iedere verwachting die ik ervan had. De dagen gaan in rap tempo aan me voorbij, terwijl de tijd stil lijkt te staan. Iedere nacht zoeken we een beschutte baai om rustig te kunnen slapen, terwijl overdag het schip door de golven beukt en ik geen moment van het dek af wil zijn. Kapitein Jack leert me over het zeilen en over het navigeren in de wateren waar we nu door heen varen. De wind loopt soms op tot kracht zeven waarbij de golven over het dek slaan, terwijl de afgelopen twee dagen door de Straat van Maghellanes windstil zijn verlopen en we veel op de motor hebben gevaren. Op zich is dit niet erg want het kan in deze zeestraat behoorlijk spoken met harde wind. De Straat van Maghellanes is breed en de bergen aan weerszijde zijn bepoederd met verse sneeuw.

Gisteravond zijn we in het donker met veel sneeuwval en een sterke stroom een ondiepe baai in gevaren waar de volgende ochtend de zon scheen en ik een paar vogels in alle vroegte hoorde fluiten. Het lijkt hier soms hartje winter (en dat is het natuurlijk ook) terwijl op andere momenten het voorjaar in de lucht lijkt te zitten. Regelmatig zien we dolfijnen en zeehonden rond het schip zwemmen, verder is de fauna beperkt tot zeemeeuwen en door mij niet bekende watervogels. Ik kijk erg uit naar de oversteek van de zuidelijke ijskap en het beklimmen van wat bergen.

Het zal gedurende deze tocht wederom bitter koud worden, maar hopelijk ook weer zo'n onvergetelijke ervaring als de dagen richting de Monte Sarmiento. Voorlopig hebben we nog een dag of zes nodig om met de Abel Tasman het punt te bereiken waar we voor de oversteek aan land zullen gaan. Ik sta iedere dag vol enthousiasme op en ga iedere avond met een voldaan gevoel onder de wol. Tot op heden heb ik nog geen last gehad van zeeziekte, dus als het aan mij ligt zal het niet de laatste keer zijn dat ik met behulp van een zeilschip berggebieden ga bezoeken.

Vanmiddag heb ik lange tijd op mijn rug op het voordek gelegen, de deining van de golven gaf een bijzonder gevoel van tijd aan, ik besefte goed dat mijn leven eindig is, en dat ik vooral niet moet proberen om zo snel mogelijk bij de finish te zijn. Gedreven zijn en doelen hebben vind ik belangrijk, maar om mezelf alsmaar in allerlei bochten te wringen om de snelheid van de Randstad bij te houden komt me erg zinloos over. Mijn leven vindt nu plaats en ik wil er rustig en oprecht van genieten. Want zolang ik in staat ben om van het heden te genieten staat dat garant voor een gelukkig leven.

Vorige pagina: bericht 27 juni - volgende pagina: bericht 4 juli